Pokazywanie postów oznaczonych etykietą S. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą S. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 2 lipca 2015

Szpital Kosmiczny

tytuł:                           Szpital Kosmiczny
autor:                          James White
przeczytana:                1 lipca 2015
tytuł oryginału:            "Hospital Station"
data wydania: pierw.:  1962
                      polsk.:  1987
wydawnictwo:            ALFA
tłumaczenie:               Wiktor Bukato
liczba stron:                271
ISBN:                         83-7001-117-9
kategoria:                    science fiction
moja ocena:                7/10
seria:                          Biblioteka Fantastyki [ALFA]
                                  Szpital Kosmiczny tom 1/12


ZAWARTOŚĆ ZBIORU
1. Lekarz
2. Szpital
3. Kłopoty z Emilią
4. Pacjent z zewnątrz


OPIS (z okładki książki)
  James White urodził się w roku 1928 w Belfaście, gdzie mieszka do dziś. Pracuje jako rzecznik prasowy miejscowej wytwórni sprzętu lotniczego, natomiast pisarstwem zajmuje się w wolnych chwilach. Zasłynął jako autor cyklu utworów, których akcja umieszczona jest w Szpitalu Głównym Sektora Dwunastego, futurystycznej placówce leczniczej dla wszystkich ras istot inteligentnych zamieszkujących Kosmos. Szpital Kosmiczny (Hospital Station, 1962) otwiera ten cykl, po którym następują Star Surgeon (1963), Major Operation (1971), Ambulance Ship (1980) oraz Sector general (1985). W dorobku White znajduje się również zbiór opowiadań sf o tematyce medycznej, pt. Monsters and Medics (1977), nie pozostających jednak w związku miejsca i czasu akcji z wyżej wymienionym cyklem.
  Wśród innych utworów Jamesa White'a należy szczególnie zwrócić uwagę na dwie powieści, The Watch Below (1966) oraz The Dream Millennium (1974), a także zbiory opowiadań Deadly Litter (1964) i The Aliens Among Us (1969).
  W ocenie krytyków utwory White'a choć bezpretensjonalne, odznaczają się wysokimi walorami moralnymi.

MOJA OPINIA
  Gdy rozpoczynałam lekturę o Szpitalu Kosmicznym, właściwie nie spodziewałam się niczego. Oczywiście wiedziałam, że będzie to kolejny duży kęs science fiction i że nigdy cały wykreowany przyszłościowy świat nie będzie opisany całkowicie. Wiedziałam też, że muszą być jakieś istoty inteligentne, które oprócz ludzi będą występowały w tej książce. Tak z grubsza, wiedziałam również, że akcja będzie się działa w Szpitalu Głównym, jedynym tak dużym i wszechstronnym we wszechświecie. Co mnie zaskoczyło? Istoty. Inteligencja. Nuta kryminału i dreszcz niepewności. Szybka akcja i ryzykowne decyzje. Wyobraźnia. I jeszcze raz wyobraźnia, Jamesa White'a.

  Cała książka podzielona została na 4 rozdziały, z których każdy opisuje inny, trudny przypadek choroby istoty inteligentnej. Pierwsza część książki, zatytułowana Lekarz opowiada o chorym Hudlarianie, małym zwierzątku, reprezentancie klasy FROB, którego rodzice zginęli podczas budowy Szpitala Głównego. Zająć się nim musi O'Mara, psycholog oraz osoba odpowiedzialna za montaż różnych elementów składowych Szpitala. Obowiązek ten spada na niego, ponieważ, wolą przypadku, to on uśmiercił rodziców Hudlarianina.

  Trzy następne rozdziały mają jednego bohatera głównego, mianowicie lekarza Conway'a. W jednym z nich musi dowieść swojej odpowiedzialności i wyleczyć umierających pacjentów, którzy w istocie stanowią jedno ciało. Później musi wykazać się cierpliwością i umiejętnościami współpracy z innymi gatunkami istot inteligentnych przy pielęgnowaniu Emilii - dinozaura. A na sam koniec dostaje pacjenta, którego gatunek jest nieznany, a przez to nie wie jak go leczyć. To wyjątkowo utrudnia sprawę ponieważ istota ta znajdowała się na pokładzie ambulansu kosmicznego, gatunku wysoko rozwiniętego. A co jeśli pacjent umrze i te istoty się o tym dowiedzą?

  Ach. Dobre, klasyczne science fiction, bez zagłady cywilizacji i choroby opanowującej organizmy rozumne na Ziemi. Za to z mnóstwem pomysłów na stworzenie innych cywilizacji, środowiska w jakim żyją oraz sprzętu potrzebnego aby takowe cywilizacje odkrywać, bądź też porozumiewać się z nimi. Lektura okazała się lekka, choć akcja gna niezmiernie szybko. Czytałam z największą przyjemnością, choć czas starał się mi wyrwać jak najwięcej chwil dla nieczytania.

  "Istoty należące do różnych ras porozumiewały się między sobą głównie za pomocą autotranslatora, który elektronicznie rozdzielał i klasyfikował wszystkie znaczące dźwięki i odtwarzał je w języku jego użytkownika. Inną metodą, stosowaną, gdy istniała potrzeba przekazania znacznej ilości dokładnych danych o bardziej wyspecjalizowanym charakterze, była nauka przy pomocy hipnotaśm. Za ich pomocą przekazywano wszelkie doznania zmysłowe, wiedzę i osobowość jednej istoty bezpośrednio do mózgu drugiej. Daleko w tyle za nimi, jeśli chodzi o powszechność zastosowania i dokładność, była metoda trzecia: pisany język cokolwiek na wyrost nazywany uniwersalnym.
  Język uniwersalny przydatny był tyko istotom, których mózgi wyposażone były w receptory optyczne zdolne do wydobycia informacji z zespołów znaków graficznych rozmieszczonych na płaskiej powierzchni, czyli krótko mówiąc, z zadrukowanej stronicy."


  Umiem język uniwersalny. Jak to pięknie brzmi. Nigdy w życiu nie czytałam bardziej poetyckiego i głębszego opisu strony w książce, a i nigdy nie wyobrażałam sobie, że można naukę, jaką jest czytanie, spłycić do granic możliwości, osadzając ją na trzecim miejscu przekazywania danych w przyszłości. Tak więc jestem istotą posiadającą mózg wyposażony w receptory optyczne, które zdolne są do wydobycia informacji z zespołów znaków graficznych rozmieszczonych na płaskiej powierzchni i wcale nie boję się do tego przyznać, a nawet chwalę!

  Jedynym, co nie podobało mi się podczas rozpoznawania znaków graficznych na płaskiej powierzchni, to element tajemniczości zastosowany w zdaniach typu: 'Teraz już wiedział co musi zrobić.', 'To, co zamierzał zrobić mogło przerosnąć jego zdolności.' Gdzie autor nie wytłumaczył nam o co chodzi, o czym bohater myśli, tylko pozostawił w niewiedzy i należało samemu doczytać dalszy ciąg. Nie lubię takich zabiegów, ponieważ odnoszę wtedy wrażenie, że autor wie więcej i przez to stwarza on atmosferę nierealności sytuacji. Wiem, że autor z reguły wie więcej, ale nie powinien się ujawniać, ponieważ gdy akcja dzieje się na bieżąco, widzimy czyny, nie musimy wiedzieć, że była to ostatnia rzecz jaką zrobił, bądź ostatnie słowa, które powiedział. Mnie przeszkadzało to w książce.

  Tak więc, ogólne moje wrażenia są pozytywne. Dostałam akcję i fantastykę, niepewność oraz trzeźwość myślenia. Nigdy nie sądziłam, że można wymyśleć tyle różnych istot, które mogłyby zamieszkiwać wszechświat. James White miał świetny pomysł, umiejscawiając akcję książki w wyimaginowanym Szpitalu Kosmicznym. Tam bowiem, mógł bez przeszkód przelewać na papier swoje wizje dalekiej przyszłości z istotami inteligentnymi, potrzebującymi pomocy medycznej. Polecam czy nie polecam? Polecam. Ja miałam wiele przyjemności z czytania. :)

Książka bierze udział w następujących wyzwaniach:
    

niedziela, 29 czerwca 2014

Straszyć nie jest łatwo


tytuł:                           Straszyć nie jest łatwo
autor:                         Marcin Pałasz
przeczytana:               28 czerwca 2014
data wydania: pierw.:  2014
wydawnictwo:            BIS
liczba stron:                172
ISBN:                        978-83-7551-383-7
kategoria:                   literatura dziecięca
moja ocena:                7/10
seria:                          Książka z Jajem
  "- To się nazywa samochód - wyjaśnił Dziadek machinalnie. Jako jedyny z nich dość regularnie czytał gazety przynoszone mu przez Rudolfa, dzięki czemu wiedział nieco więcej o tym, co aktualnie dzieje się na świecie. - A konkretnie ciężarówka. Służy do przewożenia różnych rzeczy. I jeździ bez koni.
  Szurek, usłyszawszy to, prychnął tylko, a po namyśle                                                          dodatkowo popukał się w głowę, okazując w tym momencie kompletny                                             brak szacunku dla Dziadka i rozbawienie jego wiarą w tak absurdalne                                                 informacje. Karoca bez koni, kto to słyszał?"
OPIS
  Pełna humoru i zaskakujących zwrotów akcji opowieść o sympatycznych duchach zamieszkujących opuszczony od stu lat dworek. W domostwie są też wilkołak, wampir, nimfa błotna - brak tylko ludzi i straszyć nie ma kogo. Kiedy wiec pojawia się ekipa remontowa, a w ślad za nią nowi właściciele dworku - dość zwariowana rodzinka z dwunastoletnim Kacprem - nieco podupadłe i zaniedbane zjawy nie posiadają się z radości, że znów będą miały zajęcie. Tymczasem w kontakcie z nowymi mieszkańcami i światem pełnym nieznanych urządzeń okazują się zaskakująco nieporadne i zagubione. Obawiają się wręcz, że straciły swe magiczne moce, bo nowi mieszkańcy nie zwracają uwagi na ich stare, wypróbowane sztuczki i w ogóle się nie boją.

MOJA OPINIA
  Przyjemna i zabawna książeczka przy której można się zrelaksować i napawać echem przeszłości. Kiedyś byliśmy dziećmi. Tak, to książka dla dzieci, lecz nie umniejsza to jej zalet. Opowiada o duchach zamieszkujących stary, opuszczony dwór. Duchy, które nie straszyły już od ponad dwustu lat, w końcu doczekały się nowych lokatorów. Jednak czy ten dystans czasowy mógł zmienić zachowanie duchów i oduczyć ich straszenia? O tym przekonać się można czytając książkę Straszyć nie jest łatwo. 

piątek, 13 czerwca 2014

Sekretna Historia #1 Księga pierwsza: Genesis


tytuł:                           Sekretna Historia #1
                           Księga pierwsza: Genesis
autor:                         Scenariusz: Jean – Pierre Pecau
                           Zilustrował: Igor Kordey
                           Kolory: Carole Beau
posiadam od:              -
przeczytana:               4 maja 2013
tytuł oryginału:    
data wydania: pierw.: 2005
                      polsk.: tłumaczenie autorskie
wydawnictwo:           Delcourt
tłumaczenie:               tłumaczenie autorskie
liczba stron:               60
ISBN:                              
kategoria:                   komiks
moja ocena:               6/10
                                                                          seria:                         Sekretna Historia #1/7


OPIS
  Posiedli moc bogów, ale i ludzkie namiętności…
  - Dlaczego faraon poległ pod fortecą w Al.-Quma?
  - Jak narodził się mit świętego Graala?
  - Dlaczego papież polecił masakrę Katarów?
  - Jaki był prawdziwy powód dla którego Nostradamus odwiedził Italię?
  - Jak to się stało, że pokonano niezwyciężoną hiszpańską Armadę?
  - Jaki był ukryty motyw Napoleona, który najechał Egipt?
  - Kim były Anioły z Mons, które pojawiły się na froncie, podczas pierwszej Wojny Światowej?
  Odkryj historię mocy i celowych działań ukrytych pod gobelinem Zachodniej Cywilizacji.

  Część I: Genesis

  Milenia przed naszymi czasami każdemu z czwórki rodzeństwa umierający szaman z ich plemienia powierzył runy wykonane z kości słoniowej. Powiedziano im, że runy sprawują moc nad żywiołami i esencją czasu. Obiecali swojemu szamanowi, że nigdy nie użyją czterech run jednocześnie.
  Złamali swą obietnicę.
 1600 lat później czwórka dziedziców straszliwych mocy jest podzielona. Najstarszy Erlin wykorzystuje Mojżesza przeciwko swojemu bratu – Dyo i faraonowi, sprowadzając plagi na egipską ziemię… 

poniedziałek, 9 czerwca 2014

Siewca Wiatru - Maja Lidia Kossakowska


tytuł:                           Siewca Wiatru
autor:                         Maja Lidia Kossakowska
posiadam od:             20 lutego 2013
przeczytana:               23 lutego 2013
tytuł oryginału:           -
data wydania: pierw.: -
                      polsk.: 2004, 2012
wydawnictwo:           Fabryka Słów
tłumaczenie:               -
liczba stron:               656
ISBN:                       978-83-7574-773-7
kategoria:                  fantastyka
moja ocena:              10/10
seria:                         Bestsellery Polskiej Fantastyki tom 17
                                 Zastępy Anielskie tom 2


OPIS
Bóg umarł – stwierdził filozof.
A może odszedł? – zapytała Kossakowska.
I postawiła BezPańskie anielskie zastępy w obliczu Armagedonu.

·         Targają nimi namiętności i ambicje, nieobce im są najpaskudniejsze uczucia, klną, piją, palą papierosy. Nie przebierają w słowach, piorą się po pyskach, wyzywają od najgorszych. W końcu to Armia Boga – a jak to z wojskiem bywa, gęby miewa niewyparzone. ~Konrad Wągrowski „Esensja”
·         Chodzą do domów publicznych. Dzielą się na kasty społeczne. Borykają z problemem konfliktu pokoleń, z kłopotami materialnymi. Słowem: są zaskakująco ludzcy, mimo swej teoretycznej boskości (opcjonalnie: diabelskości). Bywają też samotni. ~Agnieszka Chojnowska „Wirtualna Polska”
·         Nie zawiodą się miłośnicy scen batalistycznych… Trup ściele się gęsto… Autorka pokazuje, do jakich rzeczy zdolny jest człowiek, który sięgnął po władzę. ~Makabrael „Elkander”
·         Dodajmy do tego wartką, miejscami sensacyjną, miejscami kryminalną akcję, doskonale poprowadzoną narrację, gładki styl, trochę romansu, humor sytuacyjny, dowcipne dialogi. ~Magdalena Strzelczyk „TVP Książka”

FRAGMENTY
• s.7 Beznogi tancerz
Powiadają, że w czasach przed Stworzeniem był pośród sylfów tancerz, którego kunszt nie miał sobie równych we wszystkich wszechświatach. Telto, Matka Demonów, dowiedziawszy się o tym, sprowadziła go do swego pałacu, aby zabawić zmysły jego popisami. Jednakże po niedługim czasie tancerz zatęsknił za Podniebną Krainą oraz bliskimi, z którymi zmuszony był się rozstać, i potajemni opuścił dominium Telto. Matka Demonów, wpadłszy w wielki gniew, rozkazała pojmać uciekiniera i odrąbać mu nogi, aby przed nikim innym nie tańczył ten, który ośmielił się wzgardzić jej łaskami. Sława tancerza nie zgasła jednak. Przeciwnie, nawet w odległych dominiach chwalono i podziwiano jego sztukę. Telto, sądząc, że jej rozkaz nie został wykonany, posłała siepaczy, aby zgładzili sylfa i ostatecznie zakończyli tę upokarzającą dla niej sytuację. Ku swemu zdziwieniu ujrzeli oni leżącego w łożu kalekę, ruchami dłoni ożywiającego papierową lalkę w stroju tancerza. Nim zginął pod ciosami mieczy, miał ponoć rzec: „Zabierzcie moje życie, skoro niczego więcej nie potrafiliście mi zabrać”. ~”Opowieści zasłyszane – spisane ku rozrywce i nauce przez anielicę Zoe z dworu Jaśniejącej Mądrością Pani Pistis Sophii – Dawczyni Wiedzy i Talentu”.

• s.15 „Zastanówcie się, o co prosicie, bo przy odrobinie pecha możecie to otrzymać”.

• s.16 „W głębokich dolinach zbiera się cień. Ma barwę nocy, lecz pachnie jak krew. Nazywają go śmiercią, ale nie mają racji. Śmierć przy nim jest pełnią życia”.

• s.45 „Nie przewrócę się. Nawet się, kurwa, nie potknę, powtarzał sobie dobitnie, żeby rozkaz dotarł do plączących się nóg. Panie, jakżeż to daleko!”

• s.57 „Władza polityczna wydawała mu się zawsze kąskiem raczej zgniłym niż kuszącym”.

• s.70 „Zielony język, żmijowa głowa. Koleżka wilczur nóż w pysku chowa. Gdy go wezwiecie, słowo po słowie, diabli was wezmą, mili panowie”.

• s.78 „Wiele napawa mnie zdumieniem, odkąd sięgam wstecz pamięcią, próbując przywołać rzeczy minione”.

• s.78 „Niedobrze rozstawać się z mieczem, gdy może być przydatny. A jeszcze gorzej zginąć, niż się go wydobędzie”.

• s.79 „O nim można powiedzieć obłąkany. Istnieje różnica między umysłami chorymi a głębokimi”.

• s.79 „W obliczu wieczności, któż potrafi ocenić chwile?”

• s.90 „Jeśli nie ufasz własnych szpiegom, jesteś o krok od paranoi”.

• s.92 „Dzisiejszy dzień jest jak poranek na pobojowisku. Jednym przynosi radość, innym szczerbę po mieczu. Tyś ujrzał swoich przyjaciół w smutku i strapieniu, ja w radości Archaniele Objawień. Czasem weselej być wierzchowcem niż księciem”.

• s.92 „Długo czeka się tylko na lepsze czasy”.

• s.97 „… ciężkie czasy przychodzą zawsze bez zaproszenia”.

• s.102 „Miejsce spokojniejsze niż to istnieje tylko w wyobraźni zadowolonego z siebie hipokryty. Nabieram nadziei, że nasz instynkt łowców to zaledwie napad manii prześladowczej”.

• s.103 „Krew potwora pozostaje krwią potwora bez względu na koronę, jaką nosi”.

• s.111 „W księgach, myślała, mieszka przeszłość. Ale i teraźniejszość, bo to, co zapisane, staje się w pewien sposób rzeczywiste; utrwalające chwilę, są bowiem jedynym zapisem tego, co natychmiast znika. Stanowią o nas samych, gdyż pozostaniemy w pamięci potomnych takimi, jakimi nas opisano”.

• s.124 „… lojalność to towar, który szybko się psuje”.

• s.133 „Słabemu łatwo się bać. Każda drobnostka napawa lękiem”.

• s.215 „Śmierć rośnie w siłę wraz z życiem”.

• s.228 „Prochem i pyłem jesteśmy, panowie,
Pijmy na umór, nim nas zgarnie śmierć,
Przed naszym mieczem pierzchają wrogowie,
Rozpustne dziwki gładzą naszą pierś.
Krew, krew, krew
Wrogów wsiąka w ziemię,
Krew, krew, krew
Naszym przeznaczeniem!”

• s.382 „Umarli z reguły umieją dochować tajemnicy”.

• s.442 „Myślisz, że jesteś gotowy umrzeć? Patrz mi w oczy, gdy do ciebie mówię! Pytałem, czy jesteś gotowy umrzeć za to, co kochasz i w co wierzysz. Bo my tak. I właśnie wybieramy się oddawać życie i krew za Królestwo. Za takich jak ty, Tubiel. Za twoje lilie i róże. Za twój święty spokój. Ponieważ jesteśmy dostatecznie szaleni. Zastanów się dobrze, czy ty również”.

• s.481 „Czy znasz lepszy sposób unieszkodliwienia głowy niż zduszenie szyi?”

• s.490 „Zemsta ma sens względem kogoś, kogo się przynajmniej zauważa”.

• s.506,507 „- Powiedz mi, Dugur, czemu mi służysz?
Coś jakby cień gorzkiego uśmiechu pojawiło się na twarzy demona.
- Gdyż okazałeś się większym okrutnikiem, bardziej bezwzględnym i pozbawionym skrupułów ode mnie. Odwieczne prawo nakazuje więc pochylić przed tobą głowę i wylać krew na ofiarne kamienie. Kto wzbudzi grozę w sercach Galla, zostaje ich panem. Nienawidzę cię, lecz zdechnę za ciebie lub na twój rozkaz, bowiem jestem taki, jakim mnie stworzono.
- Mogłeś go tego nauczyć jak papugę – burknął Asmodeusz. – Mogłeś nauczyć każdego.
- Dugur, wiesz z kim teraz rozmawiam?
Galla skinął głową.
- To pan Asmodeusz – rzekł beznamiętnie. – Właściciel sieci kasyn i burdeli w Limbo i Otchłani, zwany Zgniłym Chłopcem, bo w wódce, cynizmie i luksusie próbuje utopić samotność i brak sensu życia. Za to gardzimy tobą, lecz pochylamy głowy przed twoją odwagą, brutalnością i pogardą śmierci, Asmodeuszu.
- Mam nadzieję, że tego go nie nauczyłeś, Azazelu – sarknął z przekąsem Asmodeusz.
Szef wywiadu Głębi klepnął go w plecy.
- Chodź napijemy się wina, żeby utopić samotność i brak sensu życia”.

• s.509 „- Żywi i martwi… na pastwę Kruków!
- Niech się nasycą!
- Krew i pożoga na chwałę Kruków!
- Niech się upoją!
- Popiół i śmierć!
- Popiół i śmierć!”

• s.531 „Nie pozwól emocjom myśleć za ciebie”.

• s.532 „Rozsądny ustępuje, gdy głupiec tryka łbem w mur”.

• s.571 „Chwała Królestwa, której Wieczność strzeże!
Myśmy Jej sługi, myśmy Jej żołnierze!
Garścią popiołu życie nasze spłonie…
W Chwale Królestwa, przed Tym, co na tronie…”

• s.579 „Odsiecz nie uratuje obrońców, nie przesądzi o losach bitwy, ale napełnia serca nadzieją, ramionom dodaje siły”.

• s.604 „Zaprawdę nie obawiaj się losu swego, gdyż jest on jak talar nieustannie obracany w dłoniach Wiecznego. Dobra i zła, słodka i smutna strona wirują, splecione w jedność. Bądź pozdrowiony, Burzycielu Światów, albowiem za zgliszczach najpiękniejszy wyrasta owoc”.

• s.610 „Cień jest w każdym z nas. I wszędzie, na każdym kroku, zawsze gdy stajemy przed jakimś wyborem, musimy go zabić”.

piątek, 6 czerwca 2014

Spisek sykstyński - Philip Vandenberg


tytuł:                           Spisek sykstyński
autor:                          Philip Vandenberg
posiadam od:              -
przeczytana:               9 stycznia 2013
tytuł oryginału:           „Sixtinische Verchwörung"
data wydania: pierw.: 1988
                      polsk.: 1992
wydawnictwo:           „Liberal”
tłumaczenie:               Wawrzyniec Sawicki
liczba stron:               296
ISBN:                       83-900312-5-6
kategoria:                  sensacja / thriller / kryminał
moja ocena:               8/10
seria:                         -




OPIS 
„Spisek sykstyński” Philipa Vandenberga nareszcie w Polsce! W ciągu ostatnich dwóch lat sprzedano na świecie pięć milionów egzemplarzy tej powieści!
„Spisek sykstyński” to porywająca lektura. Pełna fascynującej atmosfery ujawnia w znakomitym stylu najgłębsze tajemnice papieskich archiwów i zakulisowych rozgrywek w kręgach Watykanu. Jakże straszliwe muszą być te tajemnice, skoro ich ujawnieniem hitlerowcy szantażowali Stolicę Apostolską. Uzyskali dzięki temu pomoc w organizacji ucieczek zbrodniarzy wojennych.
Dlaczego Jan Paweł I musiał umrzeć?!
Dlaczego Michał Anioł poprzysiągł zemstę papieżom?!
Ta tajemnica ukryta jest we freskach Kaplicy Sykstyńskiej.

MOJA OPINIA
  Historia przedstawiona w tej książce jest doprawdy szokująca. Na faktach udowodniono iż sam Michelangelo, autor słynnych fresk Sykstyńskich, znał całą prawdę dotyczącą naszego pożal się Boże godnego uwagi Kościoła. Tylko zadaję sobie pytanie... Czy ktoś rzeczywiście uwierzy w to, co obrazuje ta książka? Czy przestanie czcić Boga zmartwychwstałego, po ty, jak już pozna tę historię? Zastanawia mnie również fakt, czy ta opowiastka, która szerzyła zgorszenie wśród Watykanu i za którą ludzi palono na stosach, jest w istocie prawdą, czy jedynie bujdą autora Philipa Vandenberga...

FRAGMENTY
·         „Łatwiej jest milczeć, aniżeli hamować się w słowach.”

·         ~Michelangelo Buonarroti
Tu na najdalszym krańcu oceanu życia
Zbyt późno się uczę, o świecie, poznawać treść
Twych radości. Tak jak ty, póki którego nie
Umiesz zapewnić, obiecujesz i ów
Spokój istnienia, co umiera już przed narodzeniem.

Z trwogą oglądam się wstecz, dziś, gdy niebiosa
nadają kres mym dniom, bezustannie
Mam przed oczyma ową dawną, słodką ułudę,
Która temu, co ją pojął, niszczy duszę.

Sam dziś jestem tego dowodem: tego tylko
Tam w górze szczęsny czeka los, kto od narodzin
Najkrótszą drogą skłaniał się ku śmierci.

·         „Mowa może być zapewne grzechem – ale milczenie także.”

ZACZERPNIĘTE Z KSIĄŻKI – Spisek sykstyński




Serce z lodu - Diana Palmer


tytuł:                           Serce z lodu
autor:                          Diana Palmer (napr. Kyle Susan)
posiadam od:              6 grudnia 2012
przeczytana:               9 grudnia 2012
tytuł oryginału:          „Man of Ice”
data wydania: pierw.: 1996
                       polsk.: 1998
wydawnictwo:           Harlequin Enterprises
tłumaczenie:              Weronika Żółkowska
liczba stron:               154
ISBN:                        83-7149-201-4
kategoria:                   romans
moja ocena:               7/10
seria:                          Harlequin Desire t.351



OPIS
  Dqson skrzywdził przed laty niewinną dziewczynę; spotkała go za to kara. Od tamtej pory był samotny i niesprawny jako mężczyzna. Wiedział, że tylko Barrie, jego ofiara, mogłaby wyzwolić go z cierpienia. Musiałaby go jednak pokochać i obdarzyć zaufaniem. Czy wolno mu marzyć o niemożliwym?

FRAGMENTY
·         s.36  „Brzemię cudzego okrucieństwa staje się czasami zbyt trudne do udźwignięcia.”
·        s.39 „Czasami w ułamku sekundy człowiek uświadamia sobie, że całe jego życie zależało od jednej decyzji. Gdyby nie zgubiony list albo rozmowa telefoniczna, do której nie doszło, sprawy potoczyłyby się całkiem inaczej.”